Latest

Բուլդոզերի ժամանակը. Հարցազրույց Արթուր Մեսչյանի հետ (Երևան քաղաքի ամսագիր 2011, ամառ)

Այս տարվա սեպտեմբերի 21-ին հանրությանն է ներկայացվելու Մատենադարանի շենքի նոր թևը, որի աոաջին նախագիծը պատրաստ էր դեռ 1980-ականների վերջին։ Նախագծի հեղինակ Արթուր Մեսչյանը, սակայն, մեզ հետ խոսեց ոչ միայն Մատենադարանի, այլև Երևանի ՜ճարտարապետական տեսքի մասին ընդհանրապես՝ փորձելով րացահայտել խորքային խնդիրները ն դրանց հնարավոր լուծումները։

Բոլորս տեսնում ենք, թե ինչ ախուր վիճակում է հայտնվել Երևանը վերջին տարիներին։ Խոսքս մասնավորապես ճարտարապետական աեսքի մասին է։ Ըստ ձեզ, ործ՞ոնք են դրա պատճառները։

— Կա ձևավորված կարծիք, որ ներկա իրավիճակի մեղավորները ճարտարապետներն են։ Բավական հեշտ բացատրելի և ամենակարևորը՝ հարմար դիրքորոշում է։ Դժվար է ընտելանսւլ այն մտքին, որ տիրող տխուր քաղաքային ներկայացման մասնակիցները րոլորս ենք՝ մեր մայրաքաղաքի անշնորհակալ ժաոանգորդներս։ Քաղաքն ի վերջո նմանվում է նրանց, ովքեր ապրում են այդ միջավայրում և փոխում է իր դեմքը քաղաքացու պատկերին համապսւաասխան։ Չկա, չի եղել և չի լինելու ոչ փոխկապակցված ճարտարապետական միջավայր։ Քաղաքացի և պետություն հասկացություն- ները անբաժան են, նույն ժամանակում են և արձա– գանքվռւմ են «մեր կյանքի փողոցներում» կամ որպես հաջողված եռաձայն մեղեդի, կամ հար՜բած «դաստայի» ոոնոց։ Երևանը մեր կյանքի միջավայրն է, որի մեջ մեզ պարգևված է ապրել՝ կրելով որոշակի շարունակական պաաասխանաավություն, այլ ոչ թե «ազգասիրական» պաթոսով տոգորված երգերի թեմա։

Երևանի արտաքին տեսքի փոփոխության գործընթացը նոր չի սկսվել։ Մայրաքաղաքը դարձել է մեր խառը անցումային ժամանակաշրջանի զո՞հը։

— Սա «ապերոյական կապիտալիգմի» վերջին քսան տարիների արդյունք է։ Հատուկ նվիրվածությամբ և եոանդով ամեն մի «շինող» և բնականաբար «փինող» պատեց բորբոսի հաստ շերւոով՝ կայացած քաղաքի մայթերը, շենքերի ճակաաները։ Իրեն հաաուկ ճաշակով վերաշինեց աոաջին հարկերը, թափանցեց նկուղները մարմնավորելու իր երազած «դուքյանը», որպես հետևանք՝ ամոթով թողնելով կաոույցի հիմքերը և արհամարհելով հենապատերր, վերջնականապես հաստատելով նրանց որպես գալիք երկրաշարժի մարդասպանության քնկոտ ականներ։ Քաղաքային մարազմի աոաջին փուլն էր։ Իհարկե, չխուսափեցին բորբոսից և տանիքները, որտեղ «նոր երևանցին» բարձրագույն նվիրվածությամբ՝ որպես գյուղի պական աան խորհրդանիշ, կաոուցապաաեց քաղաքի հինգերորդ ճակատը, վերահաստատելրվ իր թանկագին ներկայությունը բոլոր հետևանքներով:

Բայց սրանով կարծես թե, մարազմը չավարավեց…

— Բնականաբար հերթը հասավ քաղաքի այգիներին և պուրակներին, ինչր կարելի է համարել մարազմի՝ տա Աստված, ավարտական, երրորդ փուլը։ Միայն «նոր երևանցուն» ծանոթ մեթոդով չորացվեց և կացնահարվեց օղակաձև և ուրիշ ձևեր ռւնեցող րոլոր նախկին այգիների ծառերի զգալի մասր։ Եվ ահա, «նոր երևանցին» իրեն պարգևած բանջար աճեցնելու փոխարեն որոշեց արաադրել նոր բոստանային օբյեկտներ։ Արդյունքում մենք ստացանք աարօրինակ մի ժառանգություն։ Փաստորեն բացի Հանրապետության հրապարակի կառույցներից Երևան քաղաքում չկա ոչ մի շենք, որը չի ենթարկվել որոշակի ագրեսիայի, ես կասեի թաթար-մոնղոլական արշավանքի շարունակողների կողմից։ Չեմ կարծում, որ այս տխուր շարանի մեկնաբանությունր նորություն է սրտամորմոք րնթերցողի համար, հակառակի «կարմիր գրքի» մեջ գրանցված երևանցին գիտի և ճարահատյալ հետևում է այս մարազմի հաղ-թական րնթացքին՝ ցանկանալով… Ամենայն բարիք։

Իսկ ինչպե՞ս մաքրվել։ Դուք ձաճախ նշում եք, որ «ամեն ինչ կարելի է շտկել բուլդոզերների միջոցով»։ Մի՞ թե ամեն ինչ այդքան հեշտ է։

— Ձեր նշած հրաշալի գործիքը՝ բուլդոզերը, բնակա-նաբար խորհրդանիշ է, և նրա հերոսական արշավր մաքրման գործրնթացում պայմանավորված է հասա-րակության սոցիալական պատվերով։ Ցանկացած ինքնամաքրում կուտակված բորբոսից՝ լինի այն քաղաքական, պետական, քաղաքային և բնականա-բար ճարտարապետական, պահանջում է որոշակի զոհաբերություններ, և միայն այդ դեպքում հանրու– թյունր ականատես կլինի «բուլդոզերի» հաղթական րնթացքին։ Շատերր կասեն՝ մենք պատրաստ ենք… Թույլ տվեք չհամաձայնվել որովհետև բոցաշունչ բողոք-ները, ելույթներր և նախապես լարված հարցազրույց-ների մասնակիցները մեծամասամբ՝ որոշակի բացա-ռությամբ, հենց այդ նույն «շինող-փինողներն» են, որոնցից ոչ մեկը պատրաստ չէ ոչ մի զոհաբերության։ ճարտարապետական, քաղաքաշինական ոլորտի տրամաբանական և արարիչ գործընթացը պայմանավորվում է պետության, կառավարության, քաղաքա-պետարանի և ճարտարապետական հանրության հավաքական մասնակցությամբ։ Վերր նշված որևէ բաղադրյալի բացակայության դեպքում չի գործի ոչ մի ծրագիր, և հնարավոր է՝ ապագայում մենք բոլորս ականատես լինենք նոր ցավալի զարգացումների։

Այդ դեպքում՝ ինչի՞ց սկսել։

— Կարծում եմ, առաջինր անհրաժեշտ է վերականգնել ճարտարապետների կորսված կարգավիճակը որպես հասարակության ինտելեկտուալ վերնախավի ամենապատասխանատու և բարձրագույն շերտ, մասնագետներ, ում պարգևված է ճակատագրել մեր կյանքի միջավայրը, այլ ոչ թե, ինչպես հաճախ է պատահում, կիսագրագետ պատվիրատուների խուլ ու հնազանդ սպասավորներ։ Իհարկե, կան գրագետ և հետաքրքիր մոտեցումներ, իհարկե կան արժանի նոր շինություններ, իհարկե կան նվիրյալ ճարտարապետներ և բանիմաց կառուցապատողներ, իհարկե Երևանր, անկախ առկա հարձակումից, շարունակում է մնալ հմայիչ միջավայր։ Սակայն այս բացառությունների թիվը խիստ սահմանափակ է։ Մյուս կողմից, իհարկե, պետք է նշեմ, որ վիճակը շտկել հնարավոր է, միանշանակ։ Միայն պետք է կամք և նվիրվածություն։

Շատ շուաով կսւվարտվի Մաաենադարանի շենքի նոր թևի շինարարությունը ձեր նախագծով...

— Դժվար է խոսել մի կառույցի մասին, որի ավարտին մնացել են խաշված ամիսներ։ Միակ իմ հույսը, որպես ճարտարապետի՝ վերջնակետին հասցնել մի կառույց, որը կհամապատասխանի Մատենադարանի բոլոր պահանջներին։ Իսկ նորակառույցը կգրավի իր աեղը ոչ որպես ներխուժած անկոչ hյուր, այլ առկա գլխավոր մասնաշենքի տրամաբանական շարունակություն։ վելի կարևոր է նշել Մատենադարանի նոր ծրագրերի մասին, որոնք րնդգրկում են գլխավոր մասնաշենքի, հարթակների և Մաշտոցի պողոտայից մինչև Մատենադարան տանող ճանապարհի վերակառուցման աշխատանքները։ Այսպիսով հուսովեմ՝ 2012 թվականին մենք կավարտենք ամբողջ համալիրի շինարարական աշխատանքները, կավարտենք մի գործընթաց, որր, կարծում եմ, կարևոր է բոլորիս համար։ Եվ հենց այդ կարևորությունն է, որ վերջերս իմ ուշադրությունը սևեռեց Սուրբ էջմիածնի տարածքում կառուցվող գրադարանի մասին լուրերին։ Մենք բոլորս գնահատում ենք հայ բարերարների նվիրումն ու հայրենասիրական եոանդր և բնականաբար չենք կարող երախտապարտ չլինել կարևոր հոգևոր արժեք հանդիսացող նոր կառույցի ֆինանսավորման համար։ Սակայն տարակուսանք է առաջացնում այն, որ իրենց ցանկությամբ, հուսով եմ՝ ոչ պարտադրանքով, այն կոչվելու է Մատենադարան՝ կրելով տեր և տիկին բարեգործների անունը։ Թույլ տվեք իմ տարակուսանքը հայտնել այդ կապակցությամբ և հիշեցնել որ Մաշտոցի անվան Մատենադարանի առկայությունը իսպառ վերացնում է երկրորդ տեր և տիկին անունը կրող պատասխանատու անվանման հնարավորությունր։ Հիշեցնեմ, որ մեծագույն բարերար Մանթաշովը կտրականապես արգելեց հիշատակել իր անունը նույնիսկ Թիֆլիսի և Բաքվի օպերային թատրոնների պատերին, պարտադրեց դեն շպրտել Շալյապինին նվիրված դաշնամուրին փակցված նվիրատուի անունը՝ բացականաչելով. «Մանթաշովր դաշնամուր նվագել չգիտի»։ Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանր միակն է։ Ինչպես միակն է Երևանը։

Արտավազդ Եփազարյան

Contributors

  • Rouben Meschian – Admin | Developer | Curator
  • Anna Mikaelian Meschian – Admin | Curator
  • J. Armen Meschian – Content Contributor
  • Susan Meschian – Content Contributor | Curator
  • Arman Azaryan – Content Contributor | Curator
  • Patrick Tigranian – Designer
  • Artavazd Yeghiazaryan – Content contributor
  • Gevorg Isahakyan – Content contributor

Артур Месчян – голос совести

N 09 (120) Сентябрь 2007 года.
Интервью 

Image

Артура Месчяна часто называют голосом совести. Его песни в советское время пытались запрещать, срывали концерты созданной им группы «Апостолы». Но как невозможно заткнуть голос совести, так и Месчяна не смогли сломать. Он всегда был сильнее, и за это его любили даже те, кто против него боролся.

Его личность всегда была интересна людям, но Месчян, при всей своей популярности, не любит говорить о себе. Он молчал, когда «Апостолы» брали города Союза один за другим, молчал, когда был в эмиграции в США, молчал, когда был главным архитектором Еревана. В честь десятилетнего юбилея газеты «Ноев Ковчег» Артур Месчян согласился ответить на наши вопросы.

– Господин Месчян, почему Вы выбрали закрытый, непубличный образ жизни, несмотря на огромный интерес к Вашей личности? Почему Вы избегаете давать интервью, например?

– Интервью для меня – это исповедь, а не рутинная процедура. Исповедаться можно только человеку, которому ты абсолютно доверяешь. Без симпатии к человеку, которому ты доверяешь свою душу, исповедь не может состояться.

Именно поэтому я никогда себе не позволяю признаваться в любви в своих песнях, да и в жизни. Невозможно чувства, самые высокие, излагать простыми словами.

В общем, рамки интервью меня немножко смущают – результат всегда отличается от подлинных мыслей. Не получается сказать то, что ты в действительности хотел бы донести людям.

– С чего началась жизнь Вашей легендарной группы «Апостолы» («Аракялнер»)?

– Песни, которые впоследствии вошли в программу «Апостолов», я писал начиная с 64-го года. Я был тогда совсем мальчишкой. Вероятно, мне повезло, потому что у меня были хорошие учителя. В руки попала гитара, я начал играть, экспериментировать и писать песни. Вошел во вкус, мне это было интересно. Да и люди, которых я уважал, слушали мои песни со всей серьезностью. Помню свой экзамен – я вышел на сцену, сыграл и по реакции зала понял, что это не домашний «блям-блям», а нечто более серьезное.

– Вы не любите говорить об «Апостолах» и их популярности?

– А что значит популярность? Это были времена, когда мы пытались делать что-то новое. Разве можно считать достижением рождение человека на свет? Так же и с «Апостолами» – мы просто прислушивались к велению времени. Даже сейчас я не смогу сказать, удалось нам это или нет. Если нас забудут – значит, все было хреново, если будут помнить – значит, мы сделали что-то важное.

– Разве не достижение, что впервые в Советском Союзе на национальном языке Вы исполняли рок?

– В те времена мы как-то и не задумывались, первые мы или третьи. Но думаю, закономерно, что именно Армения стала почвой, на которой зародился национальный рок. Настоящий рок появился здесь потому, что общество дозрело до состояния, когда невозможно стало закрывать глаза на все противоречия нашей жизни. И неслучайно за нами последовала Эстония. Все эстонские рокеры подтвердят, что эстонской рок-музыке дал толчок концерт «Апостолов» в Тарту. Так что для меня не так важно быть первым, меня больше интересует само движение, а в любом движении важно правильное начало. Если в этом начале я сыграл свою роль, то рад этому.

– Правда ли, что, создавая свои роковые композиции, Вы слушали церковную музыку?

– Более того, я пел в церковном хоре в Эчмиадзине. Занимался очень серьезно. Моя рок-музыка была основана на армянском церковном песнопении. Глубину духовной музыки переоценить невозможно – только в ней сохранились истинные армянские мотивы еще с четвертого века. Не зная этой школы, невозможно сделать что-то национальное.

– Вы знали, на что способна советская система, но не делали ничего, чтоб избежать конфликтов с властью.

– Меня часто называют диссидентом, но я этого не принимаю. Вообще не люблю диссидентства. Сегодня многие стали героями, стучат кулаком в грудь, рассказывают о том, какие тяжелые испытания их ждали в зданиях КГБ.

Разве это диссидентство, если ты отказываешься от того, что тебе не нравится?! Я отказывался и платил за это. Никогда никому не рассказываю, сколько часов просидел на допросах, потому что это не касается никого, кроме меня. Я знал, на что иду и чем мне за все это придется платить. Это и есть Rock’n’Roll. Чем больше я буду говорить о моей биографии, о деталях моего творчества, тем больше я отдалюсь от той жизненной линии, которую я выбрал для себя давным-давно.

– Но если бы Вы иногда проявляли дипломатичность, вместо сидения на допросах могли бы сидеть дома, писать музыку.

– Я больше дорожу правом выбора. Я действительно мог жить очень спокойно и хорошо, у меня всегда были для этого возможности, все удавалось легко. Стоило лишь где-то промолчать, на что-то закрыть глаза, в чем-то поступиться своими принципами. Но найти в себе силу сказать то, что нужно – вот в чем истинное счастье. Я счастлив потому, что всегда говорил то, что хотел сказать и чувствовал. Уверен, будь я чуть дипломатичнее, карьера моя была бы совершенно иной, но я был бы менее счастлив.

– Не жалеете, что из-за этого Вы потеряли многое, в том числе самое дорогое – Ваши песни?

– Стараюсь не жалеть ни о чем, но скажу откровенно: иногда испытываю обиду. Например, под покровительством Католикоса всех армян Вазгена Первого мы писали альбом «Реквием». Записывали ночью в резиденции его Святейшества. Представляете, он жертвовал своим сном – невозможно же было уснуть под звуки электронной аппаратуры. Пока мы думали, каким образом организовать выпуск «Реквиема» за рубежом, альбом был украден и выпущен в США от имени некоего Арута Памбукчяна. К великому моему сожалению, эти песни стали для меня чужими, как предавшая женщина. Из всего альбома я оставил себе только две песни, а другие исполняют до сих пор … в ресторанах. Это верх кощунства, когда молитва звучит в ресторане, под звон тостов.

– Песня «Ур эир, Аствац?» из этого альбома до сих пор вызывает противоречивое отношение. Есть ли в ней упрек Богу?

– Почему-то всех интересует эта песня. Я ее писал, когда мне не было и 16-ти лет. У меня намного больше серьезных песен. Но странная история, тогда меня из-за песни «Ур эир, Аствац?» («Где ты был, Боже? «) били в институте, говорили, что веду церковную пропаганду, а это, кстати, была уголовная статья. После развала Союза меня стали обвинять в безбожии. Но прежде чем обвинять, надо послушать песню и понять, о чем она. И мне жаль, что сегодня «Ур эир, Аствац?» поют так, что песня теряет смысл.

– Правда ли, что с Вас брали подписку не исполнять эту песню во время концертов?

– Это уже легенды. Система работала немножко по-другому. Перед каждым концертом утверждалась официальная программа, в нее я включал советские шлягеры, которые никогда в жизни не исполнял. А когда я выходил на сцену, играл свою настоящую программу.

Понимаете, я не испытывал неуважительного отношения у тех людей, кто воевал против меня со стороны КГБ. Ведь они тоже слушали мои песни тайком у себя дома. На допросах они даже не позволяли себе говорить мне «ты». Я вел себя уверенно, потому что эти люди не способны были рвать мне ногти, бить головой об стенку. Поколение было другое, и работники КГБ тоже, в отличие от 30-х годов.

– Каково же было на пике славы бросить все и уехать в далекую Америку, начинать там все с нуля?

– Может, я безумный человек, но иногда я ставлю перед собой цель, ради которой нужно отказаться от всего. Даже если внутренний голос подсказывает, что не стоит этого делать, я – сделаю. После кошмара 70-х я твердо решил уехать. Но когда я ворвался в посольство, я еще не думал о выезде из страны, я просто спасал себе жизнь. Иначе я бы оказался в дисциплинарном батальоне, где уже было определено для меня место.

Но уехать удалось только в 1989 году, когда я практически достиг всего. К тому времени у меня уже была хорошая работа архитектора, нам доверяли огромное количество проектов в России и Армении. Даже мой сын удивлялся, почему мы уезжаем, ведь наконец я стал нормально зарабатывать. Несмотря на все это, я хотел уехать. Отказался от Государственной премии, к которой был представлен за проект восстановления Лазаревского института. Мне казалось, что СССР протянет дольше. А меня многое в этой системе не устраивало. Уехали мы с чистой душой, без капли сожаления.

В Америке было трудно, я сразу отказался от социальных пособий. Чтобы выжить, приходилось выполнять тяжелую физическую работу. Но трудности можно преодолеть, если у тебя есть свобода выбора.

– А с чем было связано возвращение в Армению?

– Возвращение напоминало мой отъезд из СССР. В Бостоне я состоялся, наше архитектурное бюро участвовало в интересных проектах. Но мне там жить было скучно, да и страна эта, родина демократии, стала на глазах превращаться в Советский Союз. В Ереване я более счастлив, наслаждаюсь каждым утром, здесь стресса нет.

– И ереванцы Вас хорошо приняли. Ваши концерты прошли с аншлагом.

– У меня был долг перед людьми, которым интересна моя музыка. Я знаю своего слушателя – это очень преданная публика. Мои концерты дают этим людям возможность собраться вместе, послушать музыку и почувствовать, что они не одни. Мне было приятно, что на моих концертах преобладала молодежь. Они знают все слова песен, даже лучше меня, поют вместе со мной. Так было не только в столице, но и в Гюмри, Ванадзоре, везде.

– А как Вам музыкальная жизнь страны?

– Она разная. Не могу сказать, плохая или хорошая, просто не моя. Наконец у нас свобода, люди сами выбирают, что слушать. Иногда я слышу жалобы, будто мало стало классической музыки. Но это стереотипы советского прошлого. Почему все должны слушать классику? Разве в Америке много любителей классической музыки? Во всем Бостоне не больше полусотни человек ходит на концерты симфонического оркестра.

Талантливых певцов у нас много, но они предпочитают петь в ресторанах, не понимая, что лучше класть кирпич, но не петь заказуху. Сохранив душу, можно стать артистом, а не превратиться в лакея. Ресторанщина губит души, и дорогая машина не приносит счастья. Счастье – это понятие чистое, до чего нельзя дотронуться грязными руками. А сегодня популярна эстрада, которая, к сожалению, сплошной «шашлык». Но я не критик, я не люблю рассуждать о творчестве других, а собственные мысли выражаю в песнях.

– Кстати, как складываются отношения с критиками? Было время, когда они говорили, что песни Месчяна сиюминутны. Хотя жизнь показала обратное – сегодня Ваши песни звучат особенно актуально.

– Если мои песни актуальны – значит, вокруг еще не хорошо.

Я не могу объяснить, как я пишу, какой у меня стиль. Я пишу, потому что в этот момент я так думаю. К примеру, «Монолог скрипача» я писал в Бостоне, но у слушателей была полная уверенность, что автор сидит в Ереване. Так оно и есть, всеми мыслями я в тот момент был в Ереване, чувствовал и думал так. Как это объяснить? Невозможно! А критики пытаются и ошибаются.

– Вам предлагают организовать концерты во многих городах Европы, Америки. Но Вы выбрали Москву. Чем объясняется этот выбор?

– Как ни странно, мысль о концертах в Москве у меня появилась еще в Бостоне. Мне Москва очень интересна. И я бы хотел, чтобы мои концерты не походили на сугубо общинные мероприятия. Мне бы очень хотелось увидеть в зале людей, которые слушали нас в те годы. Здесь у меня было много болельщиков, хотя я никогда не пел по-русски. Мне интересна встреча с любителями нашей музыки, хотя во время концертов не замечаю слушателей, на сцене полностью отдаюсь музыке. Это и есть Rock’n’Roll.

Я заканчиваю свою концертную деятельность. В Ереване скорее всего я больше не буду давать концертов, Калифорния тоже уже неинтересна. Москва – это моя последняя страница. Все начиналось с Москвы, Москвой и хочу закончить. 7 и 10 ноября в Московском международном доме музыки встречусь с теми, кому я действительно нужен, независимо от их количества.

– Ваши пожелания нашей газете и ее читателям.

– «Ноев Ковчег» отмечает свое 10-летие. За десять лет вы многого достигли. Ваша газета мне попадалась даже в Бостоне, где армянская диаспора немногочисленная. И раз уж интервью я считаю исповедью, желаю газете стать собором так необходимых откровений, а читателям – стабильности и интересной жизни.

Беседу вела

Эмма Григорян, Ереван

An evening with Arthur Meschian

Blogger about Arthur Meschian.

Image

Image

Last Friday I had the rare and privileged opportunity to see rock musician Arthur Meschian perform in front of a small audience of about 300 at the Gomidas Chamber Hall on Khanjian Street (which was also the site of the public space destruction protests about 10 days ago). The musician just returned to live in Armenia only a few weeks ago from Boston, where he worked steadily as an architect. The concert lasted for about two hours.

Meschian was in prime form despite a 40 degree Celsius fever, and his voice was fantastic. The hall has excellent acoustics, thus minimal sound projection devices were used. Musicians who performed included famed folk-rock troubadour and Meschian’s disciple Vahan Ardzuni and Ara Sarkissian, a composer in his own right from Boston, who is a friend of mine. Although the musicians at times sounded as though they were robots, the drummer especially who apparently was restrained by Meschian’s meticulous arrangements, the music that emanated from their performances was stunning. Meschian played keyboards as well as acoustic guitar, and he even played violin at one point.

On stage he is as intense as his music, which is explicit with introspect, longing, and satire. Meschian’s stance is stoic in front of the microphone, but he lives the music through accentuating gestures. At the end of some notably potent songs, he would point to someone randomly in the audience, then crack a smile, in an act to instantly relieve the listener with a sigh of hope that so much is not to be despaired as his lyrics suggest.

Meschian carefully selected songs from his near 30-year-old repertoire, most of them being officially recorded on three self-released albums from the early 1990s, namely “Monologue of a Crazed Violinist,” “Catharsis,” and “Wander.” He is known and admired for setting the words of poet Moushegh Ishkhan to music, which can be heard on the “Wander” album. He did not perform any tracks however from the last recording he made titled “Communion,” which was a seven-part introspective, philosophical composition focusing on religious themes. Most songs played were from “Monologue,” which arguably can be considered his finest album.

Incidentally all four albums were remixed and remastered a couple of years ago, having been released in a four-disc set, which sounds excellent. He cleaned up the murky-sounding pieces and even raised the volume level a few notches on some tracks to produce a heavier rock sound. This boxed set can be found in a few shops in Yerevan that actually sell non-pirated recordings, and was once available at the Hairenik Bookstore in Boston as well as on Narek.com, from where I purchased it.

The musician was a pioneer in the Armenian rock movement of the 1970s, a time when rock was very much underground in Armenia and probably still is, given the tremendous popularity of rabiz and its manifestations amongst the youth. He, along with others such as Ruben Hakhverdian, was part of protest movements in the late 1980s, particularly one demanding that the then-faulty Medzamor nuclear plant be shut down. I do not know the circumstances regarding his leaving Armenia about 15 years ago, but I am assuming it was a result of his brave protests against government policies and decision making.

It is rumored that Meschian will give a much larger concert in December or January, but that has to be confirmed—probably in the next few weeks.

At the end of the show Meschian spoke a few emotional words, mainly about his own long-awaited return to his homeland as well as the stage. This concert marked his much-anticipated emergence from retirement, and it is welcomed.

November 8, 2005

Notes From Hairenik – A Blog About Life in Armenia

http://noteshairenik.blogspot.com/2005/ … chian.html

Arthur Meschian plays live in Vanadzor

Blogger about Arthur Meschian’s concert.

On Friday night I saw Arthur Meschian perform in concert in Vanadzor at the Charles Aznavour Theater, the second of four shows being performed. He played in Gyumri on October 25, and is performing in Yerevan on Sunday and on November 1 at Aram Khachaturian Hall in the Opera House. The evening marked the first time that he played on the Vanadzor stage in 30 years.

His tour is supporting the release of his latest disc, a recording of a concert given last year also in Aram Khachaturian Hall. This time around he is playing other songs from his career that he has not played in public for 30 years or more. Meschian made four official studio recordings, all self released, in the early 1990s. Before that a live recording on cassette could be found which I happily own, although it is now out of circulation and is for the most part impossible to come by. Only private bootleg recordings of his early material with his band Apostles from the early 1970s exist, as he was apparently constantly hassled by the KGB, which was not taking very kindly to young rock musicians performing songs with subtle messages of defying the establishment, not to mention getting kids overly excited.

Now he is digging some of those early songs out of the closet so to speak and is performing them live, specifically “Footsteps (Kayler)” and “Where Were You God? (Ur Eyir Astvadz),” which is to date his most controversial song, as the lyrics have been misinterpreted to mean that he is denying the existence of God by unwaveringly interrogating the deity, when in fact the intent was an attempt by the artist to understand rather than blindly criticize. The song was picked up by Armenian dance hall sensation Harout Pamboukjian, who influenced thousands of teenagers to sway their hips to his funky interpretation. Armenian nationalist groups began using the song to suit their own anti-church, anti-religion interests, and the underlying message became lost, especially when Meschian refused to perform it any longer, even allegedly regretting having written it in the first place (at the tender age of 16). The artist is also performing a “lost” song composed by the minstrel and devout priest Sayat Nova, the lyrics of which were written in krapar, or Old Armenian, and transcribed by Meschian.

The two-and-a-half hour show divided in two sets was simply terrific. He had the same five-piece band with which I saw him perform exactly a year ago at the Gomitas Chamber Hall in Yerevan. Musicians included the great folk-rock guitarist Vahan Artsuni, who is a disciple of Meschian having performed with him in the 1980s, Arthur Molitvin on bass, the drummer for Vostan Hayots, Levon Hakhverdian, who incidentally performed at their reunion concert last week given in Yerevan, and on keyboards my friend from Boston, not to mention Meschian’s longtime amigo, Ara Sarkissian, a talented composer himself. Meschian doubled on electric piano and acoustic guitar. This time around Hakhverdian was actually permitted to play his instrument instead of performing in a frustrated mime-like muffled manner at the show I attended last year, by the strict instructions of his leader. He justly proved himself to be an exceptional rock drummer, and his rhythms fueled Meschian the entire evening, whose voice seemed to soar in kind. In mention about Meschian’s vocals, I cannot hear any great difference in his voice between the one on the cassette recording I described above made in 1986 and his singing the other night. In fact I would say it is far better now. His voice is uniquely identifiable, the kind in which within a five-second duration of hearing a song you immediately know who is singing, even if you have never heard the tune before. Only a handful of such singers come to mind, and Meschian is obviously one of them. He does not really need a microphone to project his booming tenor voice in an acoustic setting, assuming he is in a hall able to accommodate it.

The music is rock in its most tribal form, the musicians all in communion with their instruments, forming a tightly-knit unbreakable structure of sound. Meschian chose amplified acoustic guitars rather than electric, which gave each of the songs a richer, fuller uncompromising sound. Regrettably, Ara’s keyboards were washed out throughout most of the performance, with the exception of the less percussive pieces. The band opened with a brand new song written by Meschian only a couple of weeks ago, a bombastically rocking melody that was too intense for its audience in my opinion. Most of the songs performed were previously recorded on his studio albums, including one from his seven-track contemplative musing on religion, “Communion.” All of them were subsequently released in a four-disc set, titled “Hit Collection” about four years ago. Notable pieces were the songs with words taken from Moushegh Ishkhan’s poems “So They Say (Asum En),” “Ancient Land (Yergir Hnamya),” “With A Deaf Shriek (Khoul Harachanki),” and “I Used To Know (Araj Kideyi).” Other classics included “One Last Time (Verjin Ankam),” “I’m Amazed (Zarmanum Em Yes),” “My Years (Im Dariner),” and “Maybe I’m Crazy (Mi Gutse Yes Khent Em).”

Tinges of boogie-woogie, early blues, Check Berry-era rock ‘n roll, American folk, and even Johannes Brahms, strange as it sounds, can he heard in Meschian’s music. Nevertheless his sound is wholly unique, as he is doing something very few have ever been able to do successfully in rock music, such as using the amplified acoustic guitar in a way to project the music the electric guitar player can only dream of doing otherwise. The careful arrangements and the musicians he meticulously chooses facilitate this goal.

I was told by Ara that Meschian is doing some more writing, so I am assuming we can expect a record of brand-new songs sometime soon, hopefully within the next year or so. But this is his third or fourth time emerging from “retirement,” or rather unusually prolonged breaks in performing (he is an architect by profession), so we don’t know what to expect or when to expect it. However, we can least be comforted by the fact that he’s not giving in to his creativity, as he clearly communicated through his stellar
performance; he has not abandoned his muse.

October 30, 2006

Notes From Hairenik – A Blog About Life in Armenia
http://noteshairenik.blogspot.com/2006/ … adzor.html

Meschian Performs at the Opera House

Blogger about Arthur Meschian. 

Image

Tonight Anush and I saw Artur Meschian perform in the Opera House, in Spendiaryan Hall. It was the second performance in a series he will give as part of a comeback tour. He was in Moscow a couple of weeks ago playing there in a packed concert hall, and he’ll be off to Los Angeles before long. A second Yerevan show is scheduled for Tuesday night at the Karen Demirchian Sports Complex. He last performed in 2006, having played in Gyumri, Vanadzor and Yerevan at the Opera House once again.

Meschian had his usual band with him, with the superb drummer Levon Hakhverdian, Arthur Molitvin, who is hands down the best electric bassist I’ve heard in Armenia, and Meschian’s disciple Vahan Ardzuni on rhythm guitar playing just beside him. Unfortunately, due to scheduling conflicts Ara Sarkissian was not onstage to play keyboards, and for me at least it felt like something was missing as the last three times I saw Meschian perform Ara was in the band. Very few people, Ardzuni among them, can fully grasp the nuances and intricacies of Meschian’s music—Ara was around when Meschian was writing and recording most of it while he was living in Boston, and Ardzuni of course grew up learning and playing alongside him. The musician standing in for Ara, Madat Avanesov, was certainly capable enough on the synths but it wasn’t a perfect fit, it didn’t always sound right the whole time, often yielding a muddled sound. He is one of these performers who after every 24 bars or so has to dramatically lift his hand high off the keyboard to show that he’s doing something. Ara was missed, but it didn’t detract from the intensity of the performance. At one point I saw two young woman during the show’s second half shouting out the words and dancing in the aisle to the far right of the hall, not far from we were sitting. Both of them were in the zone. They were just doing what the remaining uptight audience members should have been. After all, he’s a rock musician.

The music was fantastic as it always is. His voice sounded better than I have ever heard, very natural and vibrant, and it was obvious that he has been practicing. He stuck to acoustic guitar and left his own keyboards at home—the duels he had with Ara on stage are long gone. Aside from his usual repertoire which he’s performed at the other shows I’ve attended he debuted two brand new, yet to be identified songs to his audience, one of them being a fast tempo blues played in a way only Meschian could. The second song, which closed the show, was as dramatic and powerful as could be expected, with the chorus being a simple blaring, drawn out cry of “Hey!” as if to awaken the world with his message.

It was a remarkable concert for sure, but my favorite is still the one he gave by invitation only at the Gomidas Chamber Hall back in November 2005. It was the first time either of us saw him play live. Anush and I were both there, but we didn’t know each other at the time or hadn’t even seen one another. Neither one of us will ever forget that extraordinary, intimate performance.

Of all the tunes in Meschian’s catalog only one of them is a love song. The lyrical themes of his songs are philosophical, even poignant, laced with psychological angst, and, sometimes they issue a plea for caution. “Where Can You Escape From Yourself,” and “The Rest Is For Sale / In This Godforsaken World” are lyrics that come immediately to mind. There’s a tinge of turmoil and certainly a fair amount of dismay expressed his songs—two of his best are titled “I Am Amazed” and “I Am Crazy… Maybe.” And he’s always trying to let his listeners know that something isn’t quite right in the world. When you first hear the lyrics the message doesn’t immediately sink in, it is absorbed very slowly over several years of listening to the music. Each time I hear his songs—the same that I have heard hundreds of times—I learn something new, I realize the underlying meaning of a passage that I had previously just skipped over in my mind again and again. And most of his listeners arguably don’t fully comprehend what he is singing about. It’s what makes him a genius of modern Armenian song.

November 16, 2009
Notes From Hairenik – A Blog About Life in Armenia
http://noteshairenik.blogspot.com/2009/ … house.html

My heart is torn – Քրքրված սիրտը իմ – Растерзанное сердце моё

Lyrics: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян
Music: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян

Videos
Lyrics
Քրքրված սիրտը իմ մի թաղեք դուք այսօր
Գոնե մեկ օր մեկ ժամ թող դոփի անորոշ,
Քարացած իմ կարոտը և հույսը այրվող
Թող մեկ ժամ էլ ծխի մոմի շիթերով:Շղթայված իմ ձերքերը կրծքիս չծալվեն
Կուրացած իմ աչքերը լույսով լվացվեն
Մերկացած իմ ջիղերը մեկ ժամ էլ լարվեն
Իսկ հետո ինչ արած թող ես չլինեմ:

Թող հողը երկրիս ինձ մեկ ժամ էլ կրի
Ես իմ հոշոտված ու փորված մարմնով
Խոստանում եմ ձեզ որ բեռ չեմ լինի
Մի քիչ էլ ինձ կյանք, մի քիչ համբերի:

Դեռ շնչում են մեղմիկ իմ թոքերը ծխած
Բայց բաժան են անում իմ լարերը կորած
Մաս առ մաս, երգ առ երգ, գիծ առ գիծ, տող առ տող
Ամենը մեկից և մեկ հարվածով:

Օ սպասեք գոնե դուք, ծանոթներ հարգարժան
Գոնե ես չտեսնեմ, գոնե ես հեռանամ,
Ոչ սկսվել է արդեն թալանն աներես
Աննկարագրելի աճուրդի հանդես:

Սպասեք հեռանամ հետո բզկտեք
Տարեք յուրացրեք տաղերս ցավոտ,
Եթե իհարկե կարողեք մեկտեղ
Կյանքիս էջերը յուրացնել դրամով:

Երբ որ իմ երկրիս հողը քարքարոտ
Իր մեջ հալեցրեց բյուր երազանքներ
«Ո՞ւր էիր, Աստված» կանչը խլացած
Նորից արթնացավ և արձագանքվեց:

Երկնքում անթիվ աստղեր են լողում
Անկախ նրանից թե ով է երգում
Այս վանքին գամված երգիս ծերունին
Դեռ մինչև հիմա իր խոսքն է ասում:

Նորից «Կտակ»-ի բառերը նայի
Հնչում են չորս կողմ չորցած շուրթերից
Երգը չի ուղղում շրջադարձն կյանքի
Այլ կյանքն է դրդում ցանքը երգերի:

Թող հողը երկրիս ինձ մեկ ժամ էլ կրի
Մերկացած իմ ջիղերը մեկ ժամ էլ լարվեն
Ուզում եմ տեսնել վերջը իմ տաղի
Այս կողոպուտին ներկա գտնվել:

Երկիր անաստված, ինձ մեկ ժամ էլ կրի
Մերկացած իմ ջիղերը մեկ ժամ էլ լարվեն
Խոստանում եմ ձեզ որ բեռ չեմ լինի
Մի քիչ էլ ինձ կյանք, մի քիչ համբերի:

No More Sorrow – էլ ոչ մի վիշտ – Хватит горя

Lyrics: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян
Music: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян

Videos
Lyrics
Էլ ոչ մի վիշտ, էլ ոչ մի ողբ,
Ոչ մի կսկիծ կամ էլ մորմոք,
Ոչ մի դատարկ հույս կամ աղոթք,
Կամ բյուրեղյա երազ անհոգ,
Անցան դարեր..
Բավ է դիեր, ու հեկեկանք,
Բավ է մեր ծեր ցավը ողբանք,
Հերիք անխելք մխիթարանք,
Հոգնել եմ ես..
Որքան հետքեր գաղթականի,
Որքան տներ առանց ծխի,
Իբրև վկայք դեռ չմարած
Մեր պարտքերի…
Որքան աղոթք անզեն, իզուր,
Եվ սխրանքներ անհատների,
Պարապ գանգեր առանց մարմին,
Ու անլեզու…
Կար լոկ դիմակ վստահության,
Միայն ստվեր խիզախության
Եվ իբր վերջ ապտակն ուժգին
Մեր պատմության…
Սա է աղոթքը մեր դարի,
Սա է պատգամը մեր ծառի
Այս գորշ վիժվածքը պատմության,
Եւ մեր հողի…
Եվ չի փոխվել աշխարհը սին
Եվ չեն փոխվել արև, լուսին,
Նայեք այսօր ձեր դեմքերին,
Նայեք այսօր ձեր աչքերին,
Հոգնել եմ ես…
Ինչ էր երեկ, նույնն է այսօր,
Նույն բզկտումն ամենազոր,
Եւ պառակտված, փշրանք դարձած
Մի ժողովուրդ…
Նայեք իրար,նայեք ձեր մեջ,
Ինչ կա հզոր, հաղթող հավերժ,
Եվ ո՞րն է խաչը հավատքի,
Ո՞վ է Հայր մեր:
Արդեն բավ է միմյանց խաբենք,
Քանի դեռ ուշ չէ, կանք դեռ մենք,
Քանի դեռ սուրը ոսոխի,
ճամփին է դեռ…
Էլ ոչ մի վիշտ,էլ ոչ մի ողբ,
Ոչ մի կսկիծ կամ էլ մորմոք,
Ոչ մի դատարկ հույս կամ աղոթք,
Կամ բյուրեղյա երազ անհոգ,
Անցան դարեր…

The Death of a Fedai – ֆիդայու Մահը – Смерть Федаи

Lyrics: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян
Music: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян

Audios
1983

Road – Ճանապարհ – Дорога

Lyrics: Komitas – Կոմիտաս – Комитас
Music: Vahan Artsruni – Վահան Արծրունի – Ваган Арцруни

Videos
Lyrics
Բարակ ուղին սողալով,
Ոտի տակին դողալով,
Ճամփի ծայրին բուսել է
Կյանքի ծառը շողալով։

Ի՜նչ լայն սիրտ է, որ ունի
Այս ճանապարհն անհունի․․․
Մարդու, բույսի, գազանի
Եվ թևավոր թռչունի։

Sadness – ՄԻ ՏԽՐՈՒԹՅՈՒՆ – Грусть

Lyrics: Razmik Davoyan – Ռազմիկ Դավոյան -Размик Давоян
Music: Vahan Artsruni – Վահան Արծրունի  – Ваган Арцруни

Videos
Lyrics
Մի տխրություն հավերժական,
եւ էլ ուրիշ բան չունեմ,
կորուստներիս  ողբուգական,
եւ էլ ուրիշ բան չունեմ.-
թեեւ հոգուս մեջ խնդության
անարձագանք կանչ ունեմ,
ամենքի հետ լուռ եմ սակայն,
եւ էլ ուրիշ բան չունեմ:Արեգակը կրկին բացվեց
էն մնացածը, ոչինչ…
Սիրտս լույսի մեջ լվացվեց
էն մնացածը, ոչինչ…

Կորուստներով, սարսափներով,
Այս խելադար աշխարհի
Հոգուս ականջը լվացվեց
էն մնացածը, ոչինչ…

Ախ, թե լիներ՝ իմ երազած
Կյանքով մեկ օր ապրեի,
Խեղճ մարդկության երջանկության
Հանգով մեկ օր ապրեի.-

Հաղորդվեի մի ակնթարթ
Ինձ արարող Ոգու հետ,
Ծնված օրս գլխիս լույսի
Թագով մեկ օր ապրեի:

A Warning – Ես ձեզ ասում եմ – Я возвещаю вам

Lyrics: Avetik Isahakyan – Ավետիք Իսահակյան – Аветик Исаакян
Music: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян

Videos
Lyrics
Ես ձեզ ասում եմ՝ կըգա Ոգու սով,
Եվ դուք կըքաղցեք ճոխ սեղանի մոտ.
Կընկնեք մուրալու հափրած որկորով՝
Հըրեղեն խոսքի, վեհ խոսքի կարոտ։Լրբենի ծաղրով արհամարհեցիք
Ոգու վառ զեղմունք – միտք ու երազանք,
Նյութի տաճարում արբած պարեցիք՝
Մոռացած անմահ, անհունի տենչանք։

Դուք, որ հեգնեցիք ուժն ստեղծագործ՝
Ձեր նյութի հանդեպ կըգա ոգու սով.
Եվ մուրացկի պես փշրանքի համար
Ծարավ ու նոթի կանցնեք ծովե ծով…

Lyrics перевод с армянского Д.Самойлова
Я возвещаю вам: придет духовный голод,
Уж пиршественный стол не даст утехи вам.
Вас, обожравшихся, нужда бродить погонит
С тоскою по словам, по огненным словам.Отвергли вы души высокие порывы,
И мысли и мечты казнил бесстыдный смех,
И бесновались вы во капищах наживы,
В стремленьях и мечтах не находя утех.

Для вас, кто осмеял величье созиданья,
Для вас, пресыщенных, придет духовный глад.
И будете молить и клянчить подаянье,
Блуждая по земле, мечась из града в град.

Lullaby- ԱՐԻ ԻՄ ՍՈԽԱԿ – Колыбельная

Lyrics: Rafael Patkanian – Ռ. Պատկանյանի – Р.Патканян
Music: Unknown – անհայտ- неизвестно

Videos
Lyrics
Արի՛, իմ սոխակ, թո՛ղ պարտեզ մերին,
Տաղերով քուն բեր տղիս աչերին.
Բայց նա լալիս է, դուն սոխակ, մի՛ գա,
Իմ որդին չուզե տիրացու դառնալ։

Եկ, աբեղաձագ, թո՛ղ արտ ու արոտ,
Օրորե տղիս, քնի է կարոտ.
Բայց նա լալիս է, տարտրակիկ, մի գա,
Իմ որդին չուզե աբեղա դառնալ։

Թո՛ղ դու տարտրակիկ, քո ձագն ու բունը
Վույվույով տղիս բեր անուշ քունը.
Բայց նա լալիս է, տարտրակիկ, մի գա,
Իմ որդին չուզե սգավոր դառնալ։

Թո՛ղ որսդ, արի՛, քաջասիրտ բազե,
Քու երգը գուցե իմ որդին լսե…
Բազեն որ եկավ՛ որդիս լոեցավ,
Ռազմի երգերի ձայնով քնեցավ։

Cilicia – ԿԻԼԻԿԻԱ – Киликия

Lyrics: N. Rusinyan – Ն. Ռուսինյանի – Н. Русинян
Music: G. Eranyan – Գ. Երանյանի – Г. Еранян

Videos
Lyrics
Երբոր բացվին դռներն հուսո,
Եվ մեր երկրեն փախ տա ձմեր,
Չքնաղ երկիրն մեր Արմենիո,-
Երբ փայլե յուր քաղցրիկ օրեր.
Երբոր ծիծառն իր բույն դառնա,
Երբոր ծառերն հագնին տերև՝
Ցանկամ տեսնել զիմ Կիլիկիա,
Աշխարհ՝ որ ինձ ետուր արև:

Տեսի դաշտերըն Սուրիո,
Լյառն Լիբանոն և յուր մայրեր.
Տեսի զերկիրըն Իտալիո,
Վենետիկ և յուր գոնդոլներ.
Կղզի, նման չիք մեր Կիպրիա,
Եվ ո՛չ մեկ վայրն է արդարև
Գեղեցիկ քան զիմ Կիլիկիա,
Աշխարհ՝ որ ինձ ետուր արև:

Հասակ մը կա մեր կենաց մեջ,
ՈՒր ամենայն իղձ կավարտի.
Հասակ մը, ուր հոգին ի տենչ՝
Հիշատակաց յուր կարոտի.
Հորժամ քնարս իմ ցրտանա,
Սիրույն տալով վերջին բարև՝
Երթամ ննջեմ իմ Կիլիկիա,
Աշխարհ՝ որ ինձ ետուր արև:

Leap – ԹՌԻՉՔ – Прыжок

Lyrics: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян
Music: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян

Videos

Audios

Live 2006 at Aram Khacatryan Concert Hall – Համերգ Արամ Խաչատրյանի Համերգասրահում, 2006թ. – Концерт в Зале Арама Хачатряна, 2006.

Lyrics
Կապել են ամուր փալասով քո աչքերը,
ձեռքիդ էլ կախել կշեռքը ժանգոտ,
ոնց որ գողացել են քո կշռաքարերը
արդարություն ես դու կույր ու վախկոտ,
դու ես արձան որ դատում ես իմ բախտը,
դու ես իմ սիրտը հանձնում գայլերին,
լիզում հաստափոր և փոշոտ հատորները
ուր շարադրած են բոլոր իմ մեղքերը
և տրամաչափը դահճին հանձնվող փամփուշտի:Ես հեգնեցի հին ու նոր կուռքերին իմ,
դու ինձ չես տեսնի գլխակոր ծնկաչոք,
կյանքս արդեն ինձ ցմահ բանտարկել է,
չես վախեցնի ծայրագույն հոդվածով,
դու ես արձան որ դատում ես իմ բախտը,
դու ես իմ սիրտը հանձնում գայլերին,
լիզում հաստափոր և փոշոտ հատորները
ուր շարադրած են բոլոր իմ մեղքերը
և տրամաչափը դահճին հանձնվող փամփուշտի:Կիսատ թռիչքը երազիս
և լուռ տրոփը լույսերի
այն ինչ այսօր չհասկացա,
այն ինչ աստղի ես չհասա
և ինչ հեքիաթ որ չապրեցի,
բնավ արանց տագնապների
հաջորդ կյանքին ես հանձնեցի:

Թևերս սպիտակ իմ մարմնին կարեցի,
մոտեցա ես եզրին քո բերդի պարսպի,
և լուռ ժպիտով երկնքին նայեցի,
գոռում են կանգնիր կջարդվես մի թռչիր … Ցատկեցի:

Lyrics перевод с армянского Алексан Абраамяна
Крепко зажмурены очи под тряпкой,
Ржавые гири украли с весов,
Стала Фемида служанкой «порядка»,
Стала простым украшением судов.Памятник мертвый судьбой помыкает,
Сердце мое рвет из плоти живой,
Все что я делал – грехом называет,
В книгах законов статью выбирает,
И приговор невозможен иной,Я не склоняюсь, мне гнев ваш не страшен,
Сам на страдания душу обрек.
Мне не страшны наказания ваши,
Послан я в мир на пожизненный срок.

Памятник мертвый судьбой помыкает,
Сердце мое рвет из плоти живой,
Все что я делал – грехом называет,
В книгах законов статью выбирает,
И приговор невозможен иной.
Во сне мой прерванный полет
Стремленье к свету и теплу,
Что не успел, что не понял,
И ту звезду, что не достал,
Что в этой жизни не прожил,
Что ненавидел, что любил –
В другие жизни отдаю.

Пришил себе к телу два белых крыла,
Взглянул я на небо с улыбкой, без зла,
И встал на краю на стене крепостной
Кричат мне:
– Погибнешь, не надо, постой,-
…но
все… полетел…

Because I’ve Loved – Որովհետեվ ՍԻՐԵԼ ԵՄ – Потому что я любил

Lyrics: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян
Music: Arthur Meschian – Արթուր Մեսչյան – Артур Месчян

Videos

Audios

The Monologue of the Crazed Violinist – Ջութակահարի Մենախոսությունը – Монолог Сумасшедшего Скрипача

Live 2006 at Aram Khachatryan Concert Hall – Համերգ Արամ Խաչատրյանի Համերգասրահում, 2006թ. – Концерт в Зале Арама Хачатряна, 2006.

Lyrics
Երբ որ մաղում եմ մեկ առ մեկ բոլոր անցած իմ տարիները,
Թափվում են ցած, ավազի պես, օրերի շարքը անտարբեր
Եվ վերանում են մոռացված կյանքը կերտող դատարկ բաները,
Ցանցի վրա միայն մնաց տեսիլքը քո բյուրեղացած:
Դա էլ կանցնի գուցե մի օր և կփակվեն ցավոտ վերքերը,
Եվ կփրկվեն տունկերը մեր համատարած այս ցամաքից,
Եվ նվիրված պատրանքներից, նա էր միակ օրհնված արժեքը,
Որ կպահեմ մինչ ճամփիս վերջ, որովհետև սիրել եմ ես:
Ես ձանձրացա իմ երգերից, կորցրեց կիթառս իր իմաստը,
Չնվաղեց երբեք հոգիս, չկարգվեցի ես ծաղրածու,
Ծուռ ու շիտակ կյանքիս ճամփին, չճարպոտեց երբեք իմ սիրտը,
Եվ կատարվեց կյանքս կարծես, որովհետև սիրել եմ ես:

Մոլորվեցին ձայները մեր և խզվեցին ձայնալարերը,
Եվ կորցվեցին աղմուկներում վերջին ճիչերը խլացած,
Մեկ մեկ միայն, անսպասելի քեզ կգտնեն կորցված երգերը,
Միայն մի փոքր ավելի բյուրեղացած և ապրված:

Թեկուզ ոռնաս տանջող ցավից, թեկուզ ծալվի սովից մարմինդ,
Չեն վաճառվի աճուրդներում քեզ արժեքները ժառանգված,
Եվ խոզերի առջև, ստիպված, դու չես սփռի մարգարիտները,
Եվ կյանքը չի դառնա տհաս, իմ բարեկամ քանի դու կաս:

Lyrics перевод на русский Алексан Абраамян
Когда просею я сквозь сито года моей прошедшей жизни,
Пустые дни подобно пыли проскочат вниз,
Исчезнет жизни пустота, оставив важное на сите
Все, что мою слагало жизнь, твой образ чистый, как кристалл.
Быть может это день весны, который раны нам закроет
И защитит цветов ростки от суши, если не полил,
И ценность что благословил, светясь иллюзию не скроет
Все это буду я хранить, поскольку это я любил.

Устал свои я песни петь, гитара потеряла голос,
Но не расслабил душу я, и сердце жиром не залил
Не стал я клоуном смешным и жизнь нигде не раскололась
И, кажется, жизнь удалась, поскольку я ее любил.

Голосовые связки рву, но голос мой в шумах не слышен,
И крики вязнут в тишине, но все же можно иногда
Забытых песен клад найти, их сделать лучше, чище, выше
Огранкой прожитых годов, прозрачных, как кристаллы льда.

Пусть криком боль не заглушить, хребет от голода согнется,
Но, что завещано тебе, не потеряешь, не продашь,
И жемчуга перед скотом тебе рассыпать не придется,
Не станет горькой жизнь моя, я обещаю!
Вечно Ваш.