«Նրա երգը ներաճել, միացել է սերունդների երթին»

— Հրաչ Թամրազյան

«Առաքյալներ» կոչվող լեգենդը ծնվել է 1960-ականների վերջին, Արթուր Մեսչյանի նախաձեռնությամբ: Խումբի կազմն եր ՝ Երևանի պոլիտեխնիկական համալսարանի երեք ուսանողներ` Արթուր Մեսչյան, Լևոն Մելիքյան և Գրիգոր Նալբանդյան: «Առաքյալներ»-ի  երգերը միանգամից դարձան մի ամբողջ սերնդի ձայնը: Միախառնելով հայ հոգևոր երաժշտությունը այն տարիներին իր վերելքն ապրող ռոքի հետ, խումբը պարզապես անմոռաց տպավորություն էր թողնում ունկընդրողի վրա: Այդ հաջողությանը չէր կարող խանգարել նույնիսկ սովետական ցենզուրան, և 1970-ականներին տասնյակ հազարավոր հայեր լսում էին եռյակի ձայնագրությունները ժապավենների և ինքնագործ սկավառակների  վրա: «Առաքյալների» հաջողությունը էլ ավելի ամրապնդվեց « Խենթանոց» ներկայացումը /Հեղինակ Ա. Մեսչյան / , որը պատմության մեջ մտավ, որպես առաջին հայկական ռոք-օպերա: Ներկայացմանը հետևեցին խմբի հյուրախաղերը խորհրդային հանրապետությունների համալսարաններում:

1974-ին Ամենայն հայոց կաթողիկոս Վազգեն Ա-ն պատվիրեց Մեսչյանին Ռեքվիեմ գրել, նվիրված Մեծ Եղեռնի զոհերի հիշատակին: Մեսչյանը  միախառնեց  ռոք-խմբի և  կամերային նվագախմբի երաժշտություն: Տեքստային նյութի որոնման ընթացքում Մեսչյանը   դիմեց հայտնի արևմտահայ պոետ Մուշեղ Իշխանի  « Տառապանք » ժողովածուին , որն էլ ի վերջո դարձավ Ռեքվիեմի հիմքը: Մեկ տարի անց 1975-ին  «Ռեքվիեմը» կատարվեց Էջմիածնում և ստացավ Վեհափառ Հայրապետի  օրհնությունը: Չնայած ալբոմն այդպես էլ լույս չտեսավ, Իշխանի բանաստեղծությունների հիման վրա գրված երգերը հետագայում տեղ գտան Ա. Մեսչյանի մյուս ալբոմներում:

1978-ին Մեսչյանին հաջողվեց առաջին անգամ ելույթ ունենալ ազգային հեռուստատեսության 2րդ ալիքով, շրջանցելով բոլոր խոչընդոտները: Նրա երգերը հնչեցին քաղաքական ենթատեքստ ունեցող «Մարդակեր» հեռուստաներկայացման ընթացքում:

Հաջորդ տասնամյակի սկզբին «Առաքյալենր»-ն անհայտացան երաժշտական բեմից, իսկ 1984-ին Արթուր Մեսչյանը սկսեց իր առանձին ուղղին: Նոր խմբում նա ընդգրկեց իր երկու աշակերտներին` Վահան Արծրունուն և Գուրգեն Մելիքյանին: «Առաքյալներ»-ի հավատարիմ երկրպագուները կրկին Մեսչյանի կողքին էին, նրա լսարանը աճում էր չնայած նրան, որ համերգները փաստացի արգելված էին:

1980 թվականին Մեսչյանն առաջին անգամ համաձայնվեց ուժերը փորձելու կինոյում: Պոետ Միքայել Նալբանդյանի մասին ֆիլմում Մեսչյանին ոչ միայն տրվեց գլխավոր դերը, այլև ազատություն կինոնկարի երաժշտական ձևավորման հարցում: Այս վերջին հանգամանքը առավել քան գրավիչ էր, և նախկին «առաքյալը» հնարավորություն ստացավ վերջապես, առաջին (և վերջին) անգամ Սովետական Հայաստանում, պրոֆեսիոնալ ձայնագրության : Ֆիլմում տեղ գտան Մեսչյանի երեք ստեղծագործություն: 1989-ին լույս տեսավ Մեսչյանի մասնակցությամբ երկրորդ ֆիլմը` «Եվ կրկնվի ամենը» կինոնկարը:

Միևնույն ժամանակ Մեսչյանը, որը մինչ օրս նշում է այն, որ նա ոչ թե երաժիշտ է, այլ` ճարտարապետ, շարունակում էր աշխատել իր հիմնական մասնագիտությամբ Հայարդնախագծում: Այդ տարիներին Մեսչյանը  մասնաքցեց Երևանի «Զվարթնոց» միջազգային օդանավակայանի նախագծման, նախագծեց Կառավարության ընդունելությունների տունը և Մատենադարանի նոր մասնաճյուղը, որի շինարարությունը երկար ընդմիջումից հետո վերսկսվեց 2007-ին, արդեն նոր -ավելի ընդլայնված  տեսքով:

Սակայն 1980-ականների վերջին երկրում դժվար ժանակ է սկսվում, 1988-ին սկսվում է Ղարաբաղյան շարժումը: Մեսչյանը, ինչպես ամբողջ հայ ժողովուրդը և մտավորականությունը, իր ձայնն է բարձրացնում Արցախում տիրող իրավիճակի դեմ: Միևնույն ժամանակ արդեն  նա հասկացավ որ շարժման ղեկավարները այն մարդիկ չեն, ովքեր իսկապես մտածում են ժողովրդի մասին: Որպես արդյունք` Սովետական միության փլուզումից  հետո Հայաստանն ընկղմվեց խավարի, ցրտի և անօրինության մեջ…

1989-ին, ԽՍՀՄ փլուզումից երկու տարի առաջ, Մեսչյանը կնոջ և երկու որդիների հետ տեղափոխվեց ԱՄՆ, որտեղ էլ վերջապես կարողացավ ձայնագրել երկու տասնամյակի ընթացքում կուտակված նյութերը, միաժամանակ աշխատելով որպես ճարտարապետ: 1990 թվականին ծնվեց իր առաջին` «Catharsis» սկավառակը, որին երկու տարի անց հաջորդեց 1992-ին «Ցնորված ջութակահարի մենախոսությունը», ապա 1993-ին «Cahtarsis II»-ը, «Wander»-ը և  1995-ին  «Հաղորդությունը», որոնք միանգամից մեծ ճանաչում ստացան թե սփյուռքում, թե Հայաստանում:

1996-ին Ա. Մեսչյանը գալիս է Հայաստան ներկայացնելու իր Հաղորդությունը: Չորս օր Օպերա-ի բեմից հնչում է  Communion-Հաղորդություն , ցնցելով երկրպակուներին իր անզուգական կատարումով

Արթուր Մեսչյանի` իրադարձություններով հարուստ կյանքում նոր էջ բացվեց 2005 թվականին, երբ նա` 17 տարի Միացյալ Նահանգներում ապրելուց և աշխատելուց հետո կնոջ հետ միասին վերադարձավ հայրենիք: Վերադարձին հաջորդած համերգների շարքը իսկական նվեր էր Մեսչյանի արվեստի բազմաթիվ սիրահարների համար, ում բախտ վիճակվեց տեսնել նրան բեմում երկար տարիների ընդմիջումից հետո: Այս ելույթների տրամաբանական շարունակությունը դարձան երկու համերգային սկավառակները: Այնուամենայնիվ, չնայած դրանց մեծ հաջողությանը, Մեսչյանն առայժմ չի շտապում հանդես գալ նոր երգերով կամ համերգային ծրարգրերով նախընտրելով զբաղվել ճարտարապետությամբ:

 


Arthur Meschian is often referred to as one of the greatest Armenian musicians, artists and poets of our time.

Many still hold memories of live recordings of Meschian and “Apostles” in the late 60’s and 70’s recorded on boom-boxes. They began as three architecture students at Yerevan Institute of Technology — the “Apostles” quickly rose to become the voice of a generation. Amalgamating Armenian gospel with rock rhythms, the band left an unforgettable impression on their audience. Those were the times of suppression and Soviet censorship. The voices of the “Apostles”, like many in that era, were heavily muffled and even banned. Yet repetitive attempts of the governing powers to ban or sabotage the band’s concerts by shutting down the electricity, or blocking entrances of the concert venues, were in vain. Some still remember the candlelit concerts where Arthur’s voice soared over his acoustic guitar and reached every person in the back row clear as day. Nor will they ever forget the sight of thousands of students breaking though police barricades to get into concert halls where the “Apostles” were performing.

Still the band managed to find ways to avoid the red tape. In 1970, the “Apostles” performed a theatrical piece “The Insane Asylum”, which quickly became recognized as the first Armenian rock opera. Then they went on to tour a number of Soviet Republics, playing at college campuses across the USSR.

In 1975, while still with the “Apostles”, Meschian was commissioned by the great Catolicos Vazken I to write a requiem dedicated to those fallen in 1915, bringing together the pioneering style of his rock band and the classical sounds of the Chamber Orchestra. In search of the lyrical content for this piece, Meschian turned to a book called “The Suffering” (Tarapanq) by the great Armenian poet Mushegh Ishkhan, who had experienced the Genocide of 1915 as a child fleeing death with his remaining family. Through Ishkhan’s words, Meschian and the “Apostles” delivered the true essence of the Commemoration of the Armenian Genocide.

1978 – Even though the “Apostles'” music was banned from the media, Meschian managed to get the band onto a national television network by scoring the music for a televised play called “The Cannibal” (Mardaker). Although the play had a political undertone it somehow managed to slip through the cracks of censorship, and the “Apostles” managed to appear live on national television.

None of the details of the “Apostles'” disappearance from the scene in the late 70’s ever became public. The void that followed was being filled by quickly emerging singer/songwriters trying to recreate what was lost. Then in 1984 Meschian emerged on his own with a new lineup. The lineup included two of his protégés – Vahan Artsruni and Gourgen Melikian. This marked the beginning of Meschian’s flourishing musical career.

Though the doors to main concert halls were still closed for Meschian’s concerts, he continued packing auditoriums of every type possible. The “Apostles” fans, now as mature adults, continued to show. Also new faces began to appear. A new wave of college students caught wind of what was happening in the underground and with every show their numbers increased. The dates were announced by word of mouth one or two days prior to the concerts, so as to prevent the local authorities from seizing the chance to interfere.

Meschian’s charisma won the attention of a number of Armenian film makers. Meschian was hounded with multiple offers to appear in films. He continuously declined every single offer that came his way. Then in 1980, film director Rouben Kevorkiants made him an offer he could not refuse. Kevorkiants was preparing to shoot a film about the life of the great Armenian poet Michael Nalbandian. He promised Meschian full creative control over the music if he would agree to appear in the lead role as Michael Nalbandian. Meschian agreed. This was his first and last opportunity to professionally record his music while still living in Soviet Armenia. The film included three instrumental pieces and the song “Ancient Land” (Yerkir Hnamya), written especially for the film.

In 1988 a new political movement started. The Armenian region of Artsakh (Karabakh) decided to declare autonomy from the republic of Azerbaijan. A giant wave of supporters began gathering in front of Yerevan Opera House in demonstration of their support for the struggling region. This is the kind of movement Meschian had been waiting for. New faces began to emerge as leaders of this political movement. They soon became known as the Pan Armenian Movement Committee (PAMC). During this time Meschian, along with others , staged a concert to uplift the spirits of the protesters who would sleep on the steps of the Opera House. The concert caused an unexpected controversy. PAMC saw this concert as a threat. Still, they could not stop the concert from happening. Imagine the look on Arthur’s face when the electricity went off after his fourth song. His first thought was “the communists?” — imagine his surprise when a representative of the Pan Armenian Movement Committee claimed the responsibility for shutting down the electricity…

In 1989 Arthur moved to the US, seeking opportunity to record and document twenty years of musical work. He settled in Watertown Massachusetts, blissfully unaware that he had an amazing fan base abroad. It would not be long before he would appear on concert stages throughout the US and in 1990 released First  album, appropriately named “Catharsis.”  What began as an end to twenty years of work marked the beginning of a new musical and creative journey.

Post-Soviet turmoil back home weighed heavily on Arthur. And while he made every effort to make a life for his family Stateside, his entire being was dedicated to following, analyzing and reliving every little piece of news that he could get.  His personal agony, worry, longing, nostalgia and a healthy dose of guilt, in 1992 gave birth to a body of work known as “Monologue of the Crazed Violinist.” The record landed itself to a theatrical production, and a chain of sold-out concerts took place at various venues across the US, among them the famed Ambassador Auditorium.

In 1996 another controversial body of work was released. “Communion” raised questions many of us would not dare to ask and a gut ranching prayer for the betterment of men kind. It too found a place in an entire second half of concerts that followed.

In December of 2001, his four volume box-set was released. Aside from two new songs, it included four CD’s complete with every piece of work that Arthur ever recorded. 2001 also marked his so called “RETIREMENT” from stage which would soon be proven false.

As early as 2003 Arthur headlined a bill at the famed Kodak Theater, and as many predicted sold it out. Then in 2005 he lived up to his original promise and returned to Armenia for good.  While in “retirement” he managed to embark on a countrywide tour which also included a performance at MMDM in Moscow.  The tour which spanned two years was captured on two audio releases and was surrounded by a multitude of TV interviews.

2009 Tour includes Moskow two Concerts at MMDM hall, Yerevan Concerts at Opera House and Hamalir, and Passadena -California-USA at the Civic Auditorium

No matter what the next chapter of Arthur Meschian’s biography brings, it will always have an unwavering point of view, an impeccable work ethic, and a clear orientation towards the present and the future.

 


«Его песня приросла, присоединилась к маршу поколений»
— Грачья Тамразян

Легенда под названием «Аракялнер» («Апостолы») родилась в конце 1960-х по инициативе духовного лидера группы Артура Месчяна. Песни Апостолов – трех студентов  Ереванского политехнического университета — самого Месчяна, Левона Меликяна и Григора Налбандяна в одночасье стали голосом целого поколения. Соединив духовную армянскую музыку с процветающим в те годы роком, группа оставляла незабываемое впечатление на слушателей и стала настоящим откровением. Успеху «Апостолов» не могла помешать даже советская цензура 1970-х, и десятки тысяч армян слушали их записи. Спектакль  Сумасшедший дом (автор — Артур Месчян) — первая в истории армянская рок-опера, еще более укрепил популярность группы. За этим последовали гастроли по университетам советских республик.

В 1974 году Католикос всех армян Вазген I заказал  Месчяну написать Реквием, посвященный 60-й годовщине Геноцида армян. В процессе поисков текстового материала для этого творения, Месчян наткнулся на сборник стихов известного западноармянского поэта Мушега Ишхана — человека, пережившего трагические события 1915 года. Презентация материала состоялась в первопрестольном Эчмиадзине год спустя ( 1975): Kатоликос благословил произведение, однако до записи дело так и не дошло. Несмотря на то, что альбом «Реквием» так и не был выпущен, некоторые песни оттуда, созданные на основе стихов Ишхана, позже попали в другие альбомы Месчяна и стали классикой.

В 1978-м Артуру Месчяну удалось нечто, по тем временам практически невозможное: выступление по второму национальному телевидению. Его песни прозвучали в саундтрэках к телеспектаклю «Людоед», имевшего к тому же политический подтекст.

К началу следующего десятилетия «Аракялнер» неожиданно исчезли с музыкальной арены, а в 1984-м Месчян вернулся для того, чтобы начать свой собственный путь. К нему присоединились двое его учеников — Ваан Арцруни и Гурген Меликян. Рядом с ним вновь были старые поклонники, а число новых росло, несмотря на то, что его концерты были фактически запрещены

В 1980 году Месчян впервые решился попробовать свои силы в кино. В фильме «Огонь, мерцающий в дали» о поэте Микаэле Налбандяне он получил не только главную роль, но и полную свободу в создании музыкального оформления картины. Последнее условие для опального музыканта было необычайно соблазнительным: таким образом он в первый (и в последний) раз получил возможность произвести профессиональную запись в СССР, на студии «Мелодия». В итоге в фильм вошли три его произведения. Второй киноопыт Месчяна — фильм «И повторится все» вышел в свет в 1989 году, уже после переезда музыканта за океан.

В то же время Месчян, который до сих пор говорит о том, что он не музыкант, а архитектор, продолжал работать по своей основной специальности в Армгоспроекте и Армпромпроекте. В те годы  он участжожал в проектировании Ереванского международного аэропорта «Звартноц»,затемим были созданы проекты  Дом правительственных приемов, а так же новый корпус Матенадарана, чье строительство после долгого перерыва было вновь продолжено уже в 2007-м.

В конце 1980-х в стране настают неспокойные времена, в 1988-м начинается Карабахское движение. Как и весь народ, Месчян поднимает свой голос против произвола, творящегося в Арцахе. В то же время, уже тогда он понимал, что люди, стоящие во главе движения не те люди, кто действительно думает о благе народа. В результате, после развала Советского Союза Армения утонула во тьме, холоде и беззаконье.

В 1989 году, еще при Советской власти, Месчян с женой и двумя сыновьями переехал в США, где ему наконец удалось записать накопленный за два десятилетия огромный материал, работая параллельно архитектором. В 1990-м родился первый альбом — Catharsis, после которого два года спустя в  последовал «Монолог безумного скрипача», затем Catharsis II, Wander и Communion. Все эти работы моментально становились тем, что в шоу-бизнесе называют хитами — как в Армении так и среди диаспоры.

В 1996 году А. Месчян приехал с концертами на родину. Четыре раза  на сцене Оперного зала было блестясчее исполнение Причастия( Communion)

В богатой событиями жизни Артура Месчяна новая страница открылась в 2005 году, когда после 17 лет, проведенных в США, он с женой вернулся на родину. Последовавшая за возвращением серия концертов стала настоящим событием для огромного количества его поклонников, которым спустя столько лет удалось вновь увидеть экс-аракяла на сцене. Логическим продолжением этих выступлений стали два концертных диска. Впрочем, несмотря на их большой успех, ныне Месчян не спешит выступать с новыми работами, предпочитая заниматься архитектурой.

 

28 Responses

  1. toros

    qo ergeri mej iskapes vogi ka, vor@ karogh e sharjel amen mi mtatsogh yev zgacogh hayi sirt@. yev @nhanrapes qo harcazruycnerum es nkateci hayi ayn teaki vorakneri voronman mtahogutyun@, vor iskapes hay azg@ korcrel e vaghuc` pahpanelov miayn arandzin mardkanc mot.

    April 28, 2011 at 3:09 pm

  2. Hovhannes

    Մենք նոր համերգ ենք պահանջում:

    May 13, 2011 at 7:58 pm

  3. Алексей

    Да, я тоже считаю,что своих почитателей нельзя мучить такими большими паузами между концертами.С Большим Уважением…

    May 29, 2011 at 8:48 pm

  4. Voch voq chi karox garazancel Maestroin vorovhetev na Angerazanceli e

    August 22, 2011 at 9:33 am

  5. —– Meschyan@ bolor jamanakneri amena hianali mardne minchev erajisht linel@,isk erajshtutyan masin xosqe chkan —– SHNORAKALUTYUN —– :

    August 22, 2011 at 9:35 am

  6. Vladimir

    Такими талантами как Артур Месчян может гордиться Армянский Народ.

    August 29, 2011 at 12:29 am

  7. Sona

    Im erazanqn e mek angam evs hnaravorutyun unenal lsel Artur Meschyani hamerg@. Xndrum em, ete inch vor mek@ teghekutyun uni ayd masin(klini nor hamerg, te voch) aseq indz, Artur Meschyani erger@ ognum en indz aprel.

    November 1, 2011 at 12:41 am

  8. Shamiram

    Im usanoghakan tarineri lavaguyn paherits en yeghel Arthur Meschiani hamergin nerka linel@ Yerevani bzhshkakan institutum,vortegh asegh gtselu tegh chkar u Groghneri Tan dahlijum,LEONID Yengibaryanin nvirvats mi mijotsarman,vortegh na yergets Yengibaryanin nvirvats mi erg.Hrashali hishoghutyunner en drank yev anshusht irents hetkn en toghel im u im serndakitsneri voghj kyanki vra.Shnorhakal em,vor na eghel e ,ka u misht klini…

    November 6, 2011 at 8:34 pm

  9. Arman1975

    http://arthurmeschian.com/wp/?p=98

    Երեկ տխուր, այսօր ուրախ
    ալիքի պես ծափ եմ տալիս,
    երեկ դեպի անհայտություն,
    այսօր դեպի ափ եմ գալիս:

    Լուռ ժպտում եմ փոքր ու մեծին,
    կամ ծիծաղում խենթի նման,
    նվիրվում եմ ավազներին`
    անապատի գետի նման:

    Նվիրվում եմ անմնացորդ,
    ինձ ժպիտներն ո՞ւր են տանում
    ծիծաղիս մեջ ամեն անցորդ
    հոգնած հոգին է լվանում:

    Վաղը, երբ որ մշուշ լինի
    և արցունքներ ծնվեն ցավից,
    գուցե մեկը, փոքրիկ մի կայծ
    ետ բերի ինձ իմ ծիծաղից:

    Երեկ տխուր, այսօր ուրախ
    ալիքի պես ծափ եմ տալիս,
    երեկ դեպի անհայտություն,
    այսօր դեպի ափ եմ գալիս:

    November 7, 2011 at 6:41 pm

  10. Ara

    I bought the 4 cd set after hearing my brother talk about the genius of Meschian.

    I couldn’t stop listening to it for almost two months and cannot go more than 3-4 days without listening to his powerful music and deep words.

    Long Live the Mighty Meschian!

    December 6, 2011 at 7:09 pm

  11. Karen Harutyunyan

    Shnorhavorum em mecaguyn Hayi cnndyan or@ ev harganqov xonarhvum astvacatur taxandi araj.Erkar u erkar tariner Dzez…

    March 3, 2012 at 8:32 pm

  12. Aram

    bacarik hayeric eq du mecn Meschyan ..du mer nor serndin petq eq dzer gaxaparaxosutjunerov duq serund eq dastirakum ..es dzez xndrum em hachaxaki erevaceq eterum ….duq uneq ajn uj@ vor mer azgin petq e MI LREQ .

    March 17, 2012 at 12:28 pm

  13. Заре

    Мечтаю еще раз побывать на Вашем выступлении
    В Москве очень много поклонников, которые ждут еще одной возможности услышать Вас.
    С огромной любовь и уважением

    March 24, 2012 at 10:01 am

  14. Սուսաննա

    Ազգիս պետք են շատ Մեսչյաններ,
    Որ հասկանան ցավն իմ ազգի,
    Եվ օր օրի չվերացնեն,ոչնչացներ,
    Հայրենիքիս,արժեքները դարերի:

    May 5, 2012 at 8:12 pm

  15. Lusine

    Hayastan, im karotac erkir, du kanchum es indz ev artnacnum ays nyutakan ashxarh kochvox xory qnic, kanchum es qo ergerov, qo dudukov u jutakov, qo Sevakov u Meschyanov, brnum es dzerks u stipum champortel qo chnashxarhik lernashxarhi amen mi ankyuny… Ev es maqrvum em… Isk erb lsum em erku tun unim… mi Astvac akamaic axotum em Hayr mer vor erkins es, surb exici anun qo…
    Astvacain erg astvacain katarmamb…

    October 19, 2012 at 12:27 pm

  16. Mariam Martirosyan

    Shaaat em uzum linel nra hamergin,shat em uzum vor noric hamerg unena ,gone mek hamerg …….shat em uzum ….duq ergum u grum eq henc tipik mer kyanqi masin Paron Meschyan….

    December 9, 2012 at 9:56 pm

  17. Karo Mazedzhyan

    We need Arthur Meschian’s voice to be heard nonstop…

    December 26, 2012 at 12:48 am

  18. greg misakyan

    Long live Mr. Arthur Meschian. His music is my air and water.

    December 30, 2012 at 5:39 am

  19. Доброе время суток уважаемый Артур Степанович! Первый раз я познакомился с Вашим творчеством в 1985 году… Это знакомство стало моей “Духовной сферой”, думаю не только моей… Для многих людей, имеющих отношение к армянскому народу, Ваше творчество является Напоминанием – нам о нас … Каждый раз слушая Ваши песни,- это обращение в Бесконечность,- мы возвращаемся к глубинам нашего прошлого, через призму Человеческих недостатков, и осознаем что мы пока живы и у нас есть общее, доброе и забытое Начало.
    Искренне молимся о Вашем здоровье…

    February 6, 2013 at 4:57 pm

  20. Gago

    Meschyan Artur shat em gnahatum ev siru zer arvest@ shat em uzum nerka gtnvel zer hamergin, inchqan hnaravor e shut kazmakerpeq mec hamerg ,vor masnakcenq u verjapes lsenq kendani ev vorakov erajshtutyun.

    March 18, 2013 at 6:33 pm

  21. Կարեն

    Պատանի էի ,80 ականների երկրորդ կեսերին,փորփրում էի քեռուս հին ձայնադարանը(бобина կոչված ձայներիզներ), ու հրաշք- 2 երգ- ուր էիր աստված ու քայլերը:Ցնցված էի: Այդ պահից սկսված Դուք դարձաք իմ աշխարհայացքի ձևավորող նկարիչը:Շնորհակալ եմ, այսպիսին եմ

    June 21, 2013 at 7:15 pm

  22. David Karamian

    I must admit every time I listen to Arthur’s music I feel even more proud of my heritage and my homeland of Armenia. He is the true essence of Armenian consciousness and our people worldwide. He is a musician, an artist, painter, poet, an architect and everything that raises Armenian consciousness and the best of what our people stand for. He is truly magnificent and love to see him live in concert!

    July 21, 2013 at 12:47 am

  23. Arsen Tramp Miqayelyan

    Խոնարհումս բերելով ձեզ և ողջունելով ձեր անձեռակերտ արժեք ունեցող առաքելությունը,խնդրում եմ,ևս մի համերգ ես պիտի տեսնեմ ու լսեմ ձեզ ու հավատացեք հազարավորների բերանից եմ խոսում:Մի զրկեք մեզ այդ հաճույքից,խնդրում եմ

    August 6, 2013 at 3:24 pm

  24. Iam a filmmaker from Los Angeles, I have shot several music videos from lady gaga to snoop dogg to rise against as well as armenian concerts shows, films and commercials. I have been in the US since the age of 3, my only connection to the Armenian culture was through my parents, who played Arthur Meschian on a daily basis, and my elementary school teacher. Iam 29 and I still speak and write in Armenian. I now understand the lyrics besides enjoying the music and would love to fly to armenia to do a proper cinematic interview that details your life story. Nothing will be done without your approval. I want your story and not the story that others have seen or heard about you. You are the Sayat Nova of our generation. I know you want to live through your music but the Armenians that are from my generation and younger will never know your struggles unless we put it on film. please follow up with me VahePapaz@gmail.com, I will send you samples of videos I have done so you know Iam serious. This is my PERSONAL PROJECT, Ive worked with Shant, Horizon and USArmenia but I want to do this independently so the quality and the story remain intact. please let me know if your interested.

    I have also been to all of your los angeles, concerts. thank you for your work and all that you have done to ease the pain in my soul.

    January 2, 2014 at 8:34 pm

  25. Elena

    Երազում կյանքում տեսնել և լսել Ձեզ, հույսով համերգ կլինի

    July 9, 2014 at 7:20 am

  26. Armen

    Արթուր ջան իհարկե 1996-ի Օպերայի համերգը վերջն էր:Եթե հիշում ես դահլիճը բավականին ցուրտ էր,մեկ էլ երգի ընթացքում մի փոքրիկ երեխա սկսեց էնքան բարձր լացել,որ վերջը երգդ դադարեցրիր:
    Արթուր ջան էդ ինքնակենսագրությունդ գրողին փող չտաս՝տառասխալով ա գրում:
    Էդ հեչ,ՆՈՐ ՀԱՄԵՐԳ,հիմա մոդայա ՀԻՄԱ:

    October 17, 2014 at 8:30 pm

  27. Արլին

    Խորին հարգանք և խոնարհում Ձեզ ու Ձեր արվեստին:Ձեզ շատ սիրռւմ ռւ սպասռւմ ենք:Խնդրում եմ մեզ մի զրկեք Ձեր արվեստի վայելքից:

    October 18, 2014 at 3:13 am

  28. sarine

    ՁԱՅՆԻ ՏԵՍԻԼՔԸ ԱՐԹՈՒՐ ՄԵՍՉՅԱՆԻ ԵՐԳԸ ՄԵՐ ՈՒՂԵԿԻՑՆ Է ԵՂԵԼ ՄԵՐ ԿՅԱՆՔԻ ԲՈԼՈՐ ՕՐԵՐԻՆ…
    Նրա երգը ներաճել է, միացել սերունդների երթին:

    Այն միաձուլվել է քաղաքին, դարձել է նրա խզված կոկորդը, ներհյուսվել է նրա ձայնալարերին այն քաղաքի, որ մենք կրում ենք մեր ներսում, որ դեմք ու դիմագիծ ունի, որ թափառում է մեր մեջ ու մեզնից դուրս: Նա կրում է իր հոգում այդ քաղաքը, ողբերգական երգասացության է վերածում իր խզված կոկորդով ու մեզ է վերադարձնում նրան, նրա ամայությունը, հոգեւոր ճեղքերն ու սեւ խոռոչները իր երգով լցրած: Նա լցնում է քաղաքի դատարկ տարածքները, հոգենյութ է հաղորդում նրա ամայացած կենսոլորտին, եւ քաղաքը փոխադարձում է նրան հիշողությունների ու կարոտաբաղձության իր խորքերով, իրական եւ անիրական երազների հեռանկարով:

    Նա քաղաքի կենսագրության մի մասն է, նրա երգերը կենսագրություն ունեն եւ անձնավորված են: Նրանք շնչում են, նրանք քայլում են ամեն սերնդի հետ յուրովի եւ հոգեւոր հեռանկարում, կարծես, ուժգնանում է նրանց արձագանքը: Նրանք լինելության, ճանապարհի երգեր են սերունդների համար եւ կոչված են հոգեւոր ճգնաժամերի եւ աղետների պահերին զտել եւ մաքրագործել մեր կենցաղի մգլած ու նեխող կենսոլորտը, քանի որ ազատության շունչ եւ առոգանություն կա նրանցում: Նա իր քաղաքի ողբերգակն է եւ հանդիսատեսը, նրա «ոտքի կոխան» եղած հրապարակների ու ասպարեզների ականատեսն ու վկան, որ նաեւ այդ ասպարեզներին, շնչահեղձ լինող կենսոլորտին օդ ներարկելու խնդիր ունի:

    Նրա երգը փրկում է մեր հիշողությունը փլվածքներից, վերաբնակեցնում է մեր անցյալը, մեր հոգու քաղաքը եւ մեզ տանում է մեծ ճամփորդության, ճամփորդություն մեր միջով դեպի անցյալը, դեպի գալիքը, եւ մենք զգում ենք մեր ներկայությունը լինելության երգեցիկ շղթայում…

    Արթուր Մեսչյանը բացառիկ արտիստ է:

    Նա բեմականացնում է իր երգերը՝ փորձելով ունկնդրին մասնակիցը դարձնել այդ ծիսական արարողության, որոնց մեջ նա խտացնում է մեր հոգետարածքները: Նա այդ երգասացության թափառող ժամանակներով փորձում է արթնացնել մեր մեջ ներքին մարդուն, վերաբնակեցնել հոգու հանգած, կիսաարթուն քաղաքը, որ լի է իրերով, ֆետիշներով, բայց ոչ մարդկանցով:

    Իր խզման եզրին հնչող ձայնով, որ անընդհատ մղվում է ինքնազոհության, որ հնչում է իրականության ու նրա արտացոլանքի սահմանաշերտերին, նա ոգեկոչում է մարդու մեջ մարդուն, կորզում է մեզնից մեր ձայնն ու լսողությունը, մեր ես-ը, ողբերգության միջոցով այն մաքրագործելու համար:

    Այս իմաստով նրա յուրաքանչյուր երգն ավարտուն ակտ է: Նրա երգը ափեափ լցնում է դահլիճը, բայց եւ դուրս է գալիս դահլիճներից ու լցնում ամայի տարածքները, ձայն ու հոգի տալով նրանց, քաղաքը վերածելով բեմահարթակի:

    Նրա ձայնը դողում է կյանքի եզրաշուրթերին, եւ բեմականացման ապոթեոզի, ոգեկանչի վերջին ակորդներին, թվում է, այն համահունչ ու երգակից է դառնում նրան, եւ ձայնի արձագանքները ձգտում են անսահմանության…

    Արթուր Մեսչյանը բոլոր սերունդների բախտակիցն է…

    Այդպես անակնկալ մի օր ներխուժելով մեր մեջ, նրա երգը դառնում է մեր հոգու մշտական, մշտարթուն բնակիչը, նրա ձայնը հնչում է մեր մեջ եւ արձագանքում մեզնից դուրս, տանելով մեզ իր հետ իր թափառումների ճանապարհով, ու թվում է, մեր մեջ հնչում են լինելության հավիտենական ղողանջները…

    Իր կարճ տեւողության մեջ նրա երգը ժամանակ է խտացնում, մեր կյանքի ժամանակը, որ չի ընդհատվում, որ չի ավարտվում, քանի որ չի ավարտվում նաեւ նրա երգը, քանի որ չեն մարում նրա արձագանքները:

    Վարագույրը փակվում է, բայց ձայնի տեսիլքը չի անհետանում, քանի որ նրա կերպարը ապրում է մեր մեջ…

    ՀՐԱՉ ԹԱՄՐԱԶՅԱՆ

    July 10, 2015 at 4:07 pm

Leave a Reply